(Interview) Vera’s man had jarenlang heftige psychoses

‘Vera*’s (38) man (39) Wim* heeft schizofrenie en is daardoor gevoelig voor psychoses. “Jarenlang waren er heftige periodes waarin hij psychoses ervaarde. Zijn alcoholverslaving maakte de situatie nog erger. Ik herkende Wim niet meer als mijn lieve man en vroeg me af of ik zo wel met hem verder wilde.” 

Als Vera 27 is, krijgt ze een relatie met Wim. Een jaar later, in 2010, trouwt het verliefde koppel. “Die periode bracht veel veranderingen met zich mee. We trouwden, gingen op huwelijksreis, kochten een huis, verbouwden en verhuisden. Tijdens die veranderingen merkte ik dat Wim het steeds moeilijker vond om taken op te pakken. Hij kreeg ook ander werk. De werkdruk ervaarde hij als zo hoog, dat hij thuis steeds meer alcohol nuttigde. Na anderhalf jaar hield hij het werken niet meer vol en meldde hij zich ziek.”

PSYCHOSES

Zodra Wim thuisblijft van zijn werk, merkt Vera dat het niet goed met hem gaat. “Hij was steeds vaker verward of agressief, naar zichzelf toe, maar ook verbaal naar mij. Hij begon ineens te vloeken, zocht iets wat hij niet kon vinden, verwondde zichzelf door met zijn hoofd tegen de muur te bonken of trapte met zijn voet tegen de trap. Later kon hij zich niets van al deze gebeurtenissen herinneren. Door gesprekken met hulpverleners en pastorale zorg kwamen we erachter dat Wim last had van psychoses. Dit ervaarde ik als heel heftig. De eerste keren probeerde ik Wim terug te brengen in de realiteit, maar dit kostte mij veel energie en hem veel frustraties. Daarna ging ik mee in het verhaal, niet door te zeggen dat ik zag wat Wim zag, maar door te bevestigen dat het heel naar was wat hij ervaarde.” (…)’

Klik hier om het volledige artikel verder te lezen op de website van Eva.

Wil jij weten wat ik als journalist voor jou kan betekenen? Kijk dan bij ‘Info’ of neem contact met me op via het contactformulier of via deborahdemeijer@gmail.com

(Interview) Zoë werd gepest en belandde in de schulden

Zoë* (33) was een echt paardenmeisje, maar werd op de basisschool gepest. “Na school stonden de pesters me op te wachten, en sloegen me in elkaar. Lag ik daar weer, tussen de rozenbottelstruiken en hondenpoep.” Op haar drieëntwintigste had ze 10.000 euro schuld omdat ze jarenlang probeerde erbij te horen. 

Klasgenoten gooiden stukjes kapot gekauwde gum of papier naar Zoë toe. “Daar bleef het niet bij. “Ze noemden me ‘Lelijk’. Als ik na school naar huis fietste, stonden de pesters mij op de hoek van de straat op te wachten. Op dat moment was ik van binnen al verlamd van angst. Ze trapte me van mijn fiets en sloegen me in elkaar, ik zie mezelf nog vallen tussen de rozenbottelstruiken en hondenpoep. In tranen liep ik met mijn kapotte fietsje naar huis. Niemand hielp me. Mijn ouders gaven me enigszins troost thuis. De volgende dag zat mijn lichaam onder de blauwe plekken.”

‘ANDERS’

Zoë woonde in een Zeeuws dorp, maar haar ouders kwamen uit de buurt van Rotterdam. “We zongen weleens een Zeeuws versje in de klas, maar ik kon die woorden niet goed uitspreken. Klasgenoten lachten me uit. Ik voelde me ‘anders’. Ik was daarnaast een echt paardenmeisje, anderen hielden meer van voetbal of barbies. Ik had het gevoel dat ik er niet bij hoorde. In de kerk voelde ik me echter nooit anders, dat was echt een plek waar ik me prettig voelde. De Bijbelverhalen die de voorganger vertelde, gaven me daarbij kracht, dan leek mijn leed ineens niet meer zo erg.” (…)’

Klik hier om het volledige artikel verder te lezen op de website van Eva.

Wil jij weten wat ik als journalist voor jou kan betekenen? Kijk dan bij ‘Info’ of neem contact met me op via het contactformulier of via deborahdemeijer@gmail.com

(Artikel) Heb ik last van een ‘chemobrein’?

Wacht, wat stond er in de vorige zin? Waar heb ik mijn mobiel gelaten? Oeps, moest ik een uur geleden iets publiceren? Na een mini-hartaanval haal ik adem, er is niets aan de hand. Alles verloopt volgens plan, toch is mijn brein soms nog een chaos sinds ik chemotherapie heb ondergaan. Of mag ik zeggen, mijn ‘chemobrein’?

Ik was 21 jaar en had Hodgkin, een vorm van lymfeklierkanker. In een halfjaar tijd mocht ik twaalf keer op de chemostoel zitten. Tijdens het laatste uur van een chemokuur stonden mijn aderen telkens opnieuw in brand, de littekens lees je nog van mijn armen. Dat was een fysiek en mentaal gevecht. De enige gedachte die mij hierdoorheen hielp was: Ik vecht mét God tegen kanker; de vijand. Én, God weet al wie deze strijd wint, want God heeft de wereld overwonnen (Johannes 16:33). Ik moest alleen nog heel even op mijn tanden bijten. En dan mocht ik kotsmisselijk naar huis.

 ‘De letters dansten voor mijn ogen’

De eerste maanden van mijn ziekteperiode studeerde ik op mijn ‘niet-misselijke-dagen’ vanuit huis nog half vrolijk door, maar daarna lukte het niet meer. Mijn lichaam en geest waren uitgeput. Ik kon niet meer lezen, de letters dansten voor mijn ogen. Series kijken lukte ook amper, ik zag de beelden dubbel. Sociaal isoleerde ik me zoveel mogelijk, want praten kostte mij te veel energie. Buiten wandelen werd me aangeraden, maar na twintig meter zakte ik door de buikpijn al in elkaar. Zelfs denken was een enorme opgave, maar als het me lukte dan waren mijn gedachten bij God en bad ik voor rust. (…)”

Klik hier om het volledige artikel verder te lezen op de website van Eva.

Wil jij weten wat ik als journalist voor jou kan betekenen? Kijk dan bij ‘Info’ of neem contact met me op via het contactformulier of via deborahdemeijer@gmail.com

(Interview) Jans was heel gelukkig, toch belandde ze in een burn-out

Jans (49) deed haar werk en vrijwilligerstaken elke dag met volle plezier. “Die burn-out zag ik daarom niet aankomen.” Maar in de periode die volgde, leerde God haar iets: “Ik moest eerst mezelf opnieuw ontdekken, voordat ik mijn verlangen om andere vrouwen te helpen, kon waarmaken.”

Henk, de man van Jans, werkt als coördinator bij Open Arms, een christelijke vrijwilligersorganisatie in de Rotterdamse wijk Prins Alexander. De stichting huisvest zich in Het Palet, een voormalig schoolgebouw. Daar creëren vrijwilligers ontmoetingsmomenten en activiteiten voor buurtgenoten die niet meer aan de arbeidsmarkt kunnen deelnemen. Jans was een paar jaar geleden nog enorm betrokken bij deze bezigheden: “Ik vond het heerlijk om mensen te leren kennen en mee te draaien bij de wijkmaaltijden, taallessen, de kringloopwinkel en het ontmoetingscafé.”

HET VERLANGEN

Jans krijgt in 2017 samen met vier andere vrouwen het verlangen om een activiteit in het leven te roepen voor een nieuwe doelgroep: vrouwen tussen de dertig en zestig jaar met al wat oudere kinderen (of zonder kinderen). Jans komt met de vrouwen bijeen om te brainstormen. “We hadden wat ideeën voor een initiatief, maar we ervaarden geen bevestiging van God met welk concreet plan we aan de slag konden. Uiteindelijk legden we de ideeën naast ons neer en ging ik vrolijk verder met alle andere activiteiten en met mijn werk als leerkracht in het speciaal onderwijs, met kinderen met gedragsproblemen.”

‘Ik was leeg, alsof mijn ventiel eruit werd getrokken’

In de zomer daarop gaat Jans met haar gezin op vakantie naar Frankrijk. Met geen mogelijkheid kan ze zich ontspannen. “Ik voelde me continu angstig en bezorgd. Dat vond ik raar. Ik vertelde het aan mijn man en besloot dat ik na de vakantie met de huisarts zou gaan praten. Maar aan het einde van de vakantie kwam de genadeklap al. Ik stootte mijn hoofd zo hard tegen een balk dat ik een hersenschudding opliep. Twee weken lang mocht ik niet werken, maar na die weken kon ik niet verder. Ik was leeg, moe en huilde aan één stuk door, alsof mijn ventiel eruit werd getrokken.” (…)’

Klik hier om het volledige artikel verder te lezen op de website van Eva.

Wil jij weten wat ik als journalist voor jou kan betekenen? Kijk dan bij ‘Info’ of neem contact met me op via het contactformulier of via deborahdemeijer@gmail.com

(Interview) Mettine werd als tiener gepest vanwege haar krullen

Mettine (27) geniet met volle teugen van haar sociale leven, maar vroeger was dit anders. “Vanaf groep acht tot en met de middelbare school werd ik gepest. Klasgenoten riepen ‘schaap’ naar me, vanwege mijn krullenkop. Maar na een heftig proces van jaren, waarin ik mijn identiteit in God leerde kennen, zie ik in de spiegel eindelijk een zelfverzekerde vrouw met prachtige krullen.” 

Mettine zat in groep acht en zou samen met haar vriendinnen naar de middelbare school gaan. Mettine: “Ik vond het een fijn idee om samen die overstap te maken, want dan hoefde ik niet alleen ergens opnieuw te beginnen. Achteraf gezien werd ik in groep acht al door die meiden gepest, maar dat besefte ik pas op de middelbare school.” Mettine had als twaalfjarig meisje een bos krullen op haar hoofd. “Ze noemden me ‘schaap’ en maakten schaapgeluiden als ze mij zagen.” Op de middelbare school gingen andere klasgenoten mee in het pesten. Wanneer ze samen met een grote groep naar school ging, en iedereen twee aan twee fietste, fietste Mettine in haar eentje voorop. “Niemand wilde naast ‘het schaap’ fietsen.”

HET SCHAAP

“Achter mij hoorde ik ze allerlei verhalen over ‘het schaap’ vertellen, die waren niet leuk. In de klas gooiden ze propjes papier in mijn haar. Niemand wilde naast me zitten en ik werd ook nooit uitgenodigd voor feestjes. Ik had echt het gevoel dat ik niet goed genoeg was en er niet bij mocht horen. Ik voelde me lelijk, omdat ik dat volgens hen was. Ook las ik gemene uitspraken over mij in de MSN-status van klasgenootjes. Veel kinderen in het dorp waar ik woonde zagen mij ook als ‘het schaap’ en wilde daarom niet met mij spelen. Gelukkig had ik wel een paar vriendinnen buiten mijn klas om, maar die zag ik niet heel vaak.” (…)’

Klik hier om het volledige artikel verder te lezen op de website van Eva.

Wil jij weten wat ik als journalist voor jou kan betekenen? Kijk dan bij ‘Info’ of neem contact met me op via het contactformulier of via deborahdemeijer@gmail.com