Deborah de Meijer, een eerlijke storyteller en een tikkeltje eigenwijs

Als ik aan mensen vertel dat ik op 21-jarige leeftijd kanker had, is hun eerste reactie vaak: ‘Goh, wat moet dat een zware periode zijn geweest.’ Ongetwijfeld. Maar het was eerlijk gezegd niet de zwaarste periode van mijn leven. Inmiddels ben ik 25 jaar en 3 jaar schoon, en ben ik nog altijd snel vermoeid. Toch blijf ik mezelf herinneren aan het jaar 2017, waarin ik ziek was. Waarom? Na een chemokuur kon ik alleen maar in bed liggen en plafondstaren, dan genoot ik een week later des te meer van een 5-minuten wandeling door de ritselende natuur of van het feit dat ik überhaupt een kopje thee kon drinken. Kanker veranderde mij, Deborah de Meijer, in de vrouw die ik nu ben. Een jongvolwassen vrouw die op de rem trapt om van de zon te genieten, te midden van een gehaaste wereld. Een jongvolwassen vrouw die leeft met de dag én focust op de energie die ze wél heeft. Mijn dagen, mijn tijd en mijn beperkte energie zijn daarbij kostbaar. Daarom doe ik vooral lekker eigenwijs mijn eigen ding, en zeg ik alleen ‘ja’ tegen activiteiten en opdrachten waarbij mijn hart sneller gaat kloppen. En daar zet ik me dan 100% voor in.

Klik hier om meer over mijn persoonlijke blog Deeserve it te lezen.

Deborah als kind… Hulp nodig? Nee, hoor.

Maar even terug naar het begin. Het échte begin. In de nacht van 2 oktober 1995 opende ik voor het eerst mijn ogen. Misschien dat ik daarom nog altijd moeite heb met vroeg in de ochtend opstaan… Als klein meisje wilde ik zelf al van alles beslissen en ondernemen. Hulp nodig? Ik niet, hoor. In plaats daarvan hielp ík mijn opa met de viooltjes in de tuin planten en het wieden van onkruid. Wat kon ik daarvan genieten. En oké, als ik per se op de tuintrap moest klimmen om de bellen uit mijn bellenblaas zo hoog mogelijk te blazen, hield mijn opa me natuurlijk stevig vast, of ik het nou wilde of niet. 

Mijn moeder hoefde eigenlijk niet te vragen hoe het met me ging of wat ik als ukkepuk op een dag meemaakte. Ik vertelde ’s avonds álles hardop aan mijn knuffel Kikker, die overigens niet meer leeft. En zodra ik letters op papier kon zetten, schreef ik mijn avonturen in dagboekjes op. Al verzon ik ook verhaaltjes… Heb ik trouwens al verteld dat ik ooit een voorleeswedstrijd won tijdens de Kinderboekenweek? En spreekbeurten vlekkeloos verliepen? Of zijn dat te veel feitjes om te benadrukken dat ik misschien wel een geboren storyteller ben? 

Als tiener in aanraking met maatschappelijke problemen…

Als tiener ging mijn leven minder over rozengeur en maneschijn. Ik ging met genoeg leuke leeftijdsgenoten om en ik zat op het vwo, maar thuis was het allesbehalve koek en ei. Met een (inmiddels ex-)stiefvader die zijn eigen zin doordramde. Ruzies en geestelijk geweld leidde tot bedreiging en stalking. Om maar meteen een aantal serieuze maatschappelijke problemen te benoemen. Op de een of andere manier ontmoette ik op school en daarbuiten meer tieners die ernstige situaties meemaakten. Ik was niet de enige en dat zette me aan het denken. Wie is ieder mens eigenlijk? Waarom zijn sommige mensen zo gemeen? Wie was ik, Deborah? 

Feitjes…
Mijn naam Deborah betekent honingbij, maar mensen zien me ook wel als een bezige en blije bij. Ik ben een geboren en getogen Rotterdammert. Ik doe niets liever dan luisteren naar verhalen van mensen. Ik geloof dat de natuur een genezende kracht heeft. En waar ik een gruwelijke hekel aan heb? Natte sokken.

Schrijven en fotograferen geeft me controle en positiviteit

Over alles schrijven hielp me om door te zetten én om hoop te houden op een mooie toekomst. Wist je dat mensen die schrijven over moeilijke situaties met bijkomende emoties gelukkiger en positiever in het leven staan? Dat hebben psychologen wetenschappelijk onderzocht. Net zoals mensen die, zoals ik, opschrijven wat op het moment goed gaat en waarvoor ze dankbaar zijn. Daarnaast begon ik mijn emoties en creativiteit te uiten in fotografie. Ik zette mezelf, familie én vrienden en vriendinnen op de foto, met een bepaald thema in mijn achterhoofd. En op vakantie in Griekenland ontdekte ik dat het vastleggen van de prachtige natuur mij ook veel goeds deed. Het schrijven en fotograferen geeft me nog altijd het gevoel dat ik de controle heb over mijn gedachten en zelf de keuze kan maken om deze mooie momenten vast te leggen én voor altijd te mogen koesteren. 

Cum laude geslaagd voor de HBO Bachelor Journalistiek

In 2015 begon ik, zonder grote verwachtingen, aan de HBO Bachelor Journalistiek. Ik haalde hoge cijfers, maar bovenal genoot ik van de schrijf- en filmopdrachten. Mensen interviewen, naar nieuwe verhalen luisteren. Informatie ontdekken, invalshoeken bedenken en maatschappelijke of zeer lokale thema’s induiken. Af en toe ook nog eens eigen foto’s bij artikelen mogen aanleveren. Daarnaast riep ik mijn eigen blogwebsite in het leven, Deeserve it. Ik voelde me weer een heuse bezige en blije bij. Ik verhuisde zelfs naar Ede, al was dat wellicht een stapje te ver. Ik kreeg heimwee naar Rotterdam, maar zette door. Ik ben trouwens geboren in Rotterdam. Daar ben ik later weer naar teruggekeerd, want deze stad ervaar ik nog altijd als mijn thuishaven. Ik volgde de minors ‘Voeding & Attitude’ en ‘Je Hersenen Binnenstebuiten’ en slaagde met een 9 voor mijn scriptie en serie journalistieke artikelen ‘Chemobrein & Voorlichting’, voor de Evangelische Omroep. In 2020 rondde ik de opleiding met een cum laude diploma af.

Ontdek welke journalistieke verhalen Deborah al eerder heeft geschreven.

Mijn drive om verhalen te vertellen

Ik had zo’n ernstige buikpijn dat ik alleen nog maar zwarte vlekken voor mijn ogen zag. Ik was 21 jaar en had Hodgkin, een vorm van lymfeklierkanker. Ik onderging chemotherapie. Na zes maanden studiepauze twijfelde ik of ik de opleiding Journalistiek wilde oppakken. Maar wat moest ik anders? Ik zette door en interviewde een ex-kankerpatiënt van mijn eigen leeftijd. Hij vertelde dat hij zijn ziekteperiode niet per se als een verschrikkelijke periode beschouwde, maar juist ook als een heel bijzondere, omdat hij kon stilstaan bij wat écht belangrijk is in het leven. Daar herkende ik me in. Aan het eind van het gesprek zei mijn lotgenoot: ‘Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal aan iemand vertel die mij écht begrijpt’. Zijn vrouw zat naast hem. Ik was geraakt. Ik realiseerde me dat ik als journalist, of storyteller, niet alleen het verhaal van mijn lotgenoot vertel, maar ook die van mezelf én die van misschien nog wel tienduizenden anderen. Het besef dat ik niet de enige ben met een impactvol verhaal, veranderde in mijn drive om maatschappelijke thema’s aan de wereld bloot te leggen. Mensen verdienen het om hun verhaal te vertellen. Mensen verdienen het om gehoord te worden. In de hoop dat deze verhalen – met waardevolle informatie – misschien wel leiden tot meer begrip, bewustzijn en oplossingen in de maatschappij. 

Mijn interesse in de communicatiewereld 

Tijdens mijn studie werd ik benaderd door marktonderzoekbureau Blauw Research. Het bureau zocht een sterke tekstschrijver op freelance basis, kon ik die rol wellicht vervullen? Ik wist dat ik waarschijnlijk ondernemer zou worden. De vaste banen in de journalistiek liggen niet voor het oprapen. Daarbij leek het mij ideaal om mijn eigen tijd en energie in te kunnen delen. De communicatiewereld leek me daarnaast erg interessant. Bedrijven en organisaties creëren namelijk producten en diensten die óók een verhaal hebben. Ze zijn vaak een oplossing voor een probleem, soms zelfs voor een maatschappelijk probleem. Hoe tof is het als ik niet alleen over het probleem kan schrijven maar ook over de oplossing? 

Freelance storyteller: content schrijver, journalist & fotograaf 

Ik schreef me in 2019 als storyteller in bij de Kamer van Koophandel en ging tijdens mijn studie al als freelance journalist, content schrijver & fotograaf aan de slag. Sinds januari 2021 werk ik volledig zelfstandig als storyteller. Over welke thema’s ik dan het liefst schrijf? Mentale/psychische problemen en oplossingen en de genezende kracht van de natuur (bv. gezonde voeding of natuurlijke producten).

‘Met mijn natuurfotografie help ik jou graag om de natuur in huis te halen’

Een briesje in je nek en de zon die je wang kietelt… De natuur geneest. Daar ben ik van overtuigd. Op mijn blog én Instagram laat ik mijn volgers meedromen. Maar mijn ultieme missie is dat ik mijn medemensen mag inspireren om meer van de natuur te genieten én om in de natuur tot rust te komen. Toch lijkt niet iedereen elke dag tijd te hebben om de natuur op te snuiven, en is het natuurlijk ook niet elke dag prachtig weer. Daarom help ik mensen graag om de natuur ín huis te halen. Zo kun je in mijn webshop bij Werkaandemuur.nl  een heleboel plaatjes op print, akoestisch doek, aluminium dibond, ingelijst en meer aanschaffen. Maar je kunt me natuurlijk ook gerust een berichtje sturen voor een specifieke wens.

Waar ik trouwens écht een hekel aan heb? Natte sokken. 

Lees meer over mijn werk als content schrijver, of blogger bekijk mijn portfolio of stuur me een berichtje om kennis te maken.